पोमोडोरो तंत्र इतके सोपे वाटते की त्याचा काही फरक पडेल यावर विश्वास बसत नाही. 25 मिनिटांचा टायमर लावा, एकाच गोष्टीवर काम करा, 5 मिनिटांचा ब्रेक घ्या, पुन्हा करा.
तरीही, त्यानंतर आलेल्या बहुतेक उत्पादकता पद्धतींपेक्षा ते जास्त काळ टिकले आहे. फ्रान्सेस्को चिरिलो यांनी 1980 च्या दशकाच्या शेवटी विद्यापीठात शिकत असताना, टोमॅटोच्या आकाराचा स्वयंपाकघरातील टायमर वापरून ते तयार केले (pomodoro म्हणजे इटालियनमध्ये टोमॅटो). दशकांनंतरही लोक ते वापरतात, कारण ते कधीही न संपणाऱ्या दोन समस्या सोडवते: सुरुवात करणे, आणि एखादे काम पूर्ण होईपर्यंत त्यावर टिकून राहणे.
प्रकल्पाच्या कामात ते याहून अधिक करते. प्रत्येक पोमोडोरो म्हणजे एका कार्याशी जोडलेला, मोजलेला वेळेचा तुकडा, आणि मोजलेला वेळ हीच गोष्ट बहुतेक प्रकल्प योजनांमध्ये नसते.
मूळ नियम
मूळ पद्धतीत पाच पायऱ्या आहेत:
- एक कार्य निवडा. यादी नाही. एकच.
- 25 मिनिटांचा टायमर लावा आणि फक्त त्याच कार्यावर काम करा.
- टायमर वाजला की थांबा आणि 5 मिनिटांचा ब्रेक घ्या, तुम्ही कामाच्या प्रवाहात असलात तरीही.
- चार पोमोडोरोनंतर मोठा ब्रेक घ्या, 15–30 मिनिटांचा.
- तुम्ही काय पूर्ण केले ते लिहून ठेवा. ही नोंद पद्धतीचाच भाग आहे, जादाची गोष्ट नाही.
ब्रेक हे बक्षीस नाही. तोच पुढची 25 मिनिटे धारदार ठेवतो. तो वगळला, तर तिसऱ्या टप्प्यापर्यंत तुमच्या नकळत तुम्ही संथ, विचलित काम करत असाल.
हे का चालते
सुरुवात करण्याचा भार कमी होतो. "प्रकल्पाचा प्रस्ताव लिहा" हे दडपण आणते. "25 मिनिटे प्रस्तावावर काम करा" हे आणत नाही. बहुतेक टाळाटाळ पहिल्या पावलाच्या आकारामुळे होते, आणि टायमर पहिले पाऊल लहान करतो.
लक्षाचे संरक्षण होते. 25 मिनिटांसाठी तुम्ही काय करणार हे आधीच ठरवलेले असते, त्यामुळे प्रत्येक व्यत्ययाला घड्याळासमोर आपले महत्त्व सिद्ध करावे लागते. बहुतेक व्यत्यय 18 मिनिटे थांबू शकतात, आणि टायमर चालू असताना हे तुमच्या लक्षात येते.
मेहनत दिसू लागते. दिवसाच्या शेवटी, फक्त व्यस्त असल्याची अस्पष्ट भावना न राहता, तुम्हाला माहीत असते की स्थलांतराच्या कामावर आठ पोमोडोरो आणि ईमेलवर दोन झाले.
खऱ्या प्रकल्पाच्या कामासाठी जुळवून घेणे
पंचवीस मिनिटे हा सुरुवातीचा बिंदू आहे, कायदा नाही. काही कामांत शिरायला जास्त वेळ लागतो:
- छोटी सत्रे (15 मिनिटे) प्रशासकीय कामे, इनबॉक्स रिकामा करणे, किंवा ज्या कार्यांची तुम्हाला धास्ती वाटते त्यांसाठी योग्य.
- मूळ 25 मिनिटे बहुतेक लेखन, नियोजन आणि आढाव्याच्या कामासाठी जुळतात.
- दीर्घ सत्रे (45–60 मिनिटे) डिझाइन, कोडिंग किंवा विश्लेषणासारख्या सखोल कामासाठी, जिथे संदर्भात परत शिरायलाच दहा मिनिटे लागतात. त्यानंतर मोठा ब्रेक घ्या.
कालावधी कोणताही असो, एक नियम पाळा: टायमर एकाच कार्याशी जोडलेला असतो. सत्राच्या मध्येच तुम्ही कार्य बदलताना दिसलात, तर ते कार्य बहुधा खूप मोठे होते. पुढच्या सत्रापूर्वी ते तुमच्या बोर्डवर विभागा.
व्यत्यय हाताळणे
व्यत्ययांवर चिरिलो यांचे उत्तर छोटे आहे: कळवा, ठरवा, नंतर संपर्क करा. समोरच्या व्यक्तीला सांगा की तुम्ही एका कामाच्या मध्ये आहात, त्यांच्याकडे कधी परत याल ते ठरवा, आणि पुढच्या ब्रेकमध्ये तसे करा.
व्यवहारात:
- सत्रादरम्यान सूचना बंद. ज्याने तुम्हाला पिंग केले ते सगळे ब्रेकपर्यंत थांबू शकते.
- जवळ एक कच्ची यादी ठेवा. असंबंधित विचार आला ("पुरवठादाराला ईमेल करायचा आहे"), तर तो लिहून ठेवा आणि कार्याकडे परत या. विचारही सुरक्षित, तुमचे लक्षही.
- खरी आणीबाणी सत्र संपवते. अर्धा पोमोडोरो मोजला गेला असे भासवू नका. प्रत्यक्ष जितके काम केले तितके नोंदवा आणि नंतर नव्याने सुरुवात करा.
अंदाजांसाठी डेटा म्हणून पोमोडोरो
प्रकल्प व्यवस्थापकांसाठी या तंत्राचा खरा फायदा इथे आहे.
बहुतेक अंदाज म्हणजे कधीही तपासले न जाणारे तर्क. "हे साधारण दोन दिवसांचे काम आहे" असे योजनेत लिहिले जाते, कार्याला चार दिवस लागतात, आणि प्रत्यक्षात किती वेळ लागला याची कोणी नोंदच न केल्याने कोणी काहीच शिकत नाही.
तुमची फोकस सत्रे कार्यांवर नोंदवली जात असतील, तर प्रयत्न न करता ती नोंद तयार होते. काही आठवड्यांनंतर तुम्हाला दिसेल की "टेस्ट प्लॅन लिहिणे" याला तुम्ही नेहमी गृहीत धरता तसे तीन नाही, तर साधारण सहा पोमोडोरो लागतात. ही दुरुस्ती तुम्ही पुढच्या प्रकल्पाच्या अंदाजांमध्ये नेऊ शकता.
तीन सवयी हा डेटा उपयुक्त बनवतात:
- खऱ्या कार्यावर नोंदवा, "मीटिंग" किंवा "इतर" अशा सर्वसाधारण खात्यात नाही.
- कार्य बंद होताना नोंदवलेल्या वेळेची तुलना अंदाजाशी करा. एखादे कार्य 50% जास्त चालणे हा संकेत आहे; संपूर्ण टप्पा 50% जास्त चालणे हा वेळापत्रकाला धोका आहे.
- याला पाळत समजू नका. वेळेच्या नोंदी चांगल्या नियोजनासाठी आहेत, लोकांचे मूल्यमापन करण्यासाठी नाहीत. ज्या टीम त्यांचा वापर दोष देण्यासाठी करतात, त्या महिनाभरात प्रामाणिकपणे नोंदवणे बंद करतात.
सामान्य चुका
- काम चांगले चालले असताना ब्रेक वगळणे. ब्रेक चालू सत्राचे नाही, तर तुमच्या दुपारचे संरक्षण करतो.
- अस्पष्ट कार्यांवर पोमोडोरो. "प्रकल्पावर काम करा" यातून 25 मिनिटांची भटकंती होते. परिणामाला नाव द्या: "प्रस्तावाच्या विभाग 2 चा मसुदा करा".
- पूर्ण करण्याऐवजी वेळ मोजणे. तीनमध्ये व्हायला हवे अशा कार्यावर दहा पोमोडोरो, ही एक माहिती आहे. तिच्याकडे लक्ष द्या.
- प्रत्येक गोष्टीवर 25 मिनिटे लादणे. कामाला साजेसा कालावधी निवडा, मग त्या सत्रासाठी त्यालाच धरून राहा.
LoopGantt मधील फोकस सत्रे
LoopGantt मध्ये अंगभूत फोकस टायमर आहे, जो पोमोडोरो पद्धतीने चालतो आणि तुम्ही ज्या कार्यावर काम करत आहात त्यावरच तुमचा वेळ नोंदवतो.
- तुमचा कालावधी निवडा. सत्रे डीफॉल्ट 25 मिनिटांची असतात, 15, 25, 45 आणि 60 चे प्रीसेट असतात, किंवा 1 ते 240 मिनिटांचा कोणताही कालावधी. तुमची निवड लक्षात ठेवली जाते.
- ब्रेक समाविष्ट. सत्रानंतर तुम्हाला 5 मिनिटांचा ब्रेक मिळतो, 45 मिनिटे किंवा त्याहून मोठ्या सत्रांनंतर 10 मिनिटांचा, आणि सलग प्रत्येक चौथ्या सत्रानंतर 15 मिनिटांचा मोठा ब्रेक.
- वेळ आपोआप नोंदवला जातो. सत्र पूर्ण झाल्यावर कार्यात वेळेची एक नोंद जोडली जाते. लवकर संपवा आणि जे केले ते नोंदवा, किंवा सत्र सोडून द्या आणि काहीही नोंदवले जात नाही. टायमरशिवाय केलेल्या कामाचा वेळही तुम्ही जोडू शकता.
- नोंदवलेला विरुद्ध अंदाजित. प्रत्येक कार्य त्याच्या अंदाजाच्या तुलनेत किती वेळ नोंदवला गेला ते दाखवते, आणि अंदाजापेक्षा जास्त चाललेली कार्ये चिन्हांकित करते.
- कुठूनही सुरू करा. Kanban कार्ड, अजेंडा मधील ओळ, कार्याचा तपशील, किंवा Gantt चार्ट आणि टेबलवरील राइट-क्लिक मेनूमधून सत्र सुरू करा.
- ते चालूच राहते. दृश्य बदलले किंवा पेज रीलोड केले तरी टायमर चालू राहतो, आणि वेळ संपल्यावर एक घंटानाद तुम्हाला सांगतो.
वेळेचा मागोवा आणि फोकस सत्रे मोफत योजनेत समाविष्ट आहेत. मोफत खाते तयार करा, कोणतेही कार्य उघडा, आणि तुमची पहिली 25 मिनिटे सुरू करा.
थोडक्यात
एक कार्य, एक टायमर, खरा ब्रेक, आणि लिखित नोंद. 25 मिनिटे डीफॉल्ट ठेवा आणि कामाची गरज असेल तेव्हा बदला. मग गोष्टींना खरोखर किती वेळ लागतो हे नोंदवलेल्या वेळेला तुम्हाला शिकवू द्या; अशा प्रकारेच एक उत्पादकता युक्ती चांगल्या योजनांमध्ये बदलते.